Ενας κύκλος προβολών γύρω από τα σημαινόμενα των ημερών. Οι προβολές δεν έχουν στόχο απλά να δώσουν τροφή για σκέψη, αλλά περισσότερο να αποτελέσουν κάθε παρασκευή αφορμές για μια ανταλλαγή απόψεων, για αυτοσχέδιες συζητήσεις στον φιλόξενο χώρο του θερσίτη...

Σε μια από τις πιο κρίσιμες μέρες για την λήψη νέων μέτρων από τα κυβερνητικά επιτελεία περισσότεροι από 3000 άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα αναρχικών συλλογικοτήτων, στεκιών και καταλήψεων για πορεία ενάντια στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που έχουν επιβάλει ντόπια και διεθνή αφεντικά. Η πορεία που ακολούθησε της συγκέντρωσης στην πλατεία Μοναστηρακίου κινήθηκε με παλμό και δυνατές περιφρουρήσεις μέσω των οδών Αθηνάς και Σταδίου πέρασε μπροστά από το κοινοβούλιο και κατέληξε στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών… Με υψωμένες γροθιές, χαμόγελα και χειροκροτήματα ο κόσμος υποδεχόταν τους διαδηλωτές σχεδόν σε κάθε στενό. Περισσότεροι από 3000 άνθρωποι βγήκαν στο δρόμο για μια ακόμη φορά ενάντια στον ολοκληρωτισμό που επιβάλει η κυριαρχία, ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό που πλασάρουν οι φασίστες, ενάντια στο καθεστώς γενικευμένου φόβου που δημιουργούν τα ΜΜΕ.

Δε σταματάμε, συνεχίζουμε με το πείσμα της άρνησης και την δύναμη της αμφισβήτησης του παλιού κόσμου, η εξέγερση είναι ευαίσθητη φλόγα που καίει στα μάτια και στις καρδιές τις δικές μας και πολλών ακόμα καταπιεσμένων. Και η φλόγα αυτή δεν θα αργήσει να κάψει τον γερασμένο πολιτισμό τους…

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΦΛΕΒΑΡΗ, 12:00, ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Ύστερα από ανοιχτό κάλεσμα για τη συνδιοργάνωση κεντρικής πορείας ενάντια στο "καθεστώς έκτακτης ανάγκης", αναρχικές συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις και σύντροφοι-ισσες προχώρησαν σε κοινή αφίσα-κάλεσμα για πορεία στο κέντρο της Αθήνας το Σάββατο 4 Φλεβάρη. Μαζικές αφισοκολλήσεις, παρεμβάσεις αντιπληροφόρησης και μοιράσματα κειμένων έγιναν σε πολλές γειτονιές τις Αττικής, μεταξύ των οποίων και το Ίλιον, οι Άγιοι Ανάργυροι, η Πετρούπολη και το Καματερό. Με πείσμα μας την άρνηση στην εποχή του γενικευμένοι κοινωνικού φόβου, του εξανδραποδισμού της κοινωνίας αλλά και του νέου ολοκληρωτισμού που προωθεί η κυριαρχία, βγήκαμε στους δρόμους και θα συνεχίζουμε να βγαίνουμε σε αυτούς, για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης, για έναν κόσμο που θα τον φτιάξουμε εμείς όπως θέλουμε...

Μερικές από τις αφίσες της πορείας:

(κοινή αφίσα καλέσματος της πορείας)                   (αφίσα από αυτοοργανωμένους χώρους των                                                                                                δυτικών συνοικιών)

Ακολουθεί το σχετικό διασυλλογικό κείμενο που μοιράζεται στις περιοχές μας:

«ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ Ή ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ»

Η κυριαρχική επίθεση διευρύνεται και κλιμακώνεται. Τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά, έχοντας επιβάλει εδώ και δυο χρόνια ένα «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», σπέρνουν ανθρώπινα συντρίμμια για να «ανοικοδομήσουν» την κοινωνία πάνω σε νέες βάσεις πιο πειθαρχικές, αποδοτικές και επωφελείς για τους ίδιους. Στόχος τους ο εξανδραποδισμός μας. Με «κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα» και συγκυβερνήσεις συστρατεύονται για την επιβολή της κοινωνικής σιωπής στα νέα μνημόνια υποδούλωσης και λεηλασίας που ετοιμάζουν. Με «κοινωνικούς διαλόγους» των «κοινωνικών εταίρων», καθημερινή εκφοβιστική και παραπλανητική προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και διαρκή επίκληση της «τρόικας που απαιτεί» θέλουν να ξεγελάσουν τη συσσωρευμένη κοινωνική οργή.

ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΗΡΥΞΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Σύγκρουση και ρήξη με το κράτος, το κεφάλαιο, τους υπερεθνικούς μηχανισμούς κυριαρχίας. Όξυνση των ακηδεμόνευτων κοινωνικών-ταξικών αγώνων στους δρόμους, στις πλατείες, σε κάθε πεδίο της καθημερινής ζωής. Αυτοοργανωμένες κοινότητες αντίστασης και αλληλεγγύης παντού, στις γειτονιές, στους εργασιακούς και εκπαιδευτικούς χώρους, στις συνελεύσεις ανέργων. Αναχαίτιση των εκφυλιστικών φαινομένων κοινωνικού εκφασισμού που επιχειρούν να αναπτυχθούν στον αντίποδα της κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης. Καμία αυταπάτη για τις (σοσιαλδημοκρατικές ή αριστερές) προτάσεις καλλωπισμού και εξωραϊσμού του συστήματος εκμετάλλευσης και υποταγής. Καμία ψευδαίσθηση για τον ρόλο των εκλογών, των κομμάτων, της αντιπροσώπευσης, της ανάθεσης, των κοινοβουλευτικών «διεξόδων», των «εναλλακτικών λύσεων» και των «άλλων δρόμων». Ο πολιτισμός της υλικής, αξιακής, συναισθηματικής και πνευματικής φτώχειας δε βελτιώνεται, ανατρέπεται.

ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Στην προοπτική μιας αυτοοργανωμένης κοινωνίας κοινοκτημοσύνης, ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας. Χωρίς εξουσία και ταξική διαίρεση, χωρίς αφέντες και μισθωτούς σκλάβους, χωρίς αρχηγούς και υποτακτικούς, χωρίς ηγέτες και ακολουθητές, χωρίς ειδικούς και αδαείς, χωρίς ιεραρχία και διακρίσεις στη βάση του φύλου, της φυλής, του τόπου προέλευσης, της σεξουαλικής προτίμησης. Όλα για όλους, από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ

Διαβάστε όλο το κείμενο σε μορφή pdf πατώντας εδώ.

Διαβάστε το κείμενο στα ισπανικά (ES) πατώντας εδώ.

Κατάληψη στο κλειστό καφενείο του πνευματικού κέντρου Αθηνών (Σόλωνος & Μασσαλίας) πραγματοποιήθηκε χθες από αστέγους και αλληλέγγυους. Η κατάληψη λίγες ώρες αργότερα εκκενώθηκε από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, υπό τις διαταγές του δημάρχου του δήμου Αθηναίων Καμίνη. Ο τηλεαστέρας Καμίνης αφού διακύρηξε το άνοιγμα γηπέδων του δήμου για τους αστέγους τις κρύες ημέρες του Χειμώνα, κερδίζοντας λίγη από την ευαισθησία των ΜΜΕ, λίγο από το κλαψιάρικο ύφος των ηλίθιων ευαίσθητων-εναλλακτικών πολιτών και κάτι από τα θετικά σχόλια της αριστεροφροσύνης, χθες έδωσε εντολή να εκκενωθεί το αχρησιμοποίητο καφενείο του πνευματικού κέντρου. Λίγο πολύ γνωστά, οι ακηδεμόνευτες κινήσεις των "από κάτω" φοβίζουν την εξουσία, τρομάζουν τα ΜΜΕ και πληγώνουν την ευαίσθητη αριστερά... Κύριοι καιρός να θορυβηθείτε, μια ανυπόμονη ορδή ετοιμάζεται να συντρίψει τον πολιτισμό σας και πάνω στα χαλάσματά του να στήσει τρελή γιορτή...
Κατάληψη στις βίλες των αφεντικών...

8.10π.μ. Κατεβαίνω από το μετρό Ακρόπολης. Όλα καλά, έφτασα αρκετά νωρίτερα. Κατευθύνομαι προς την Αθ. Διάκου. Θα βρω εύκολα το ξενοδοχείο; Περπατάω μες το κρύο και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι μέρος ενός πλήθους ανθρώπων, γύρω στα 50 άτομα, που όλοι βγήκαμε απ’ το ίδιο τρένο. Κάποιοι κρατάνε μπλοκ και κομπιουτεράκι. Περπατάμε ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να μιλάμε και νιώθω όλο και πιο σίγουρη ότι πηγαίνουμε στο ίδιο σημείο. Θα το βρω σίγουρα, σκέφτομαι. Το πλήθος μαζί με εμένα φτάνει στο ξενοδοχείο. Γύρω στα 30 άτομα είναι έξω και καπνίζουν. Κάτι μου λέει ότι κι αυτοί «δικοί μου» είναι. Το πλήθος μπουκάρουμε μέσα και ενσωματωνόμαστε σε ένα άλλο που κινείται δεξιά προς ακαθόριστο σημείο. Πηγαίνουμε κι εμείς χωρίς να ρωτήσουμε. Μας περιμένει μια χλιδάτη αίθουσα, με μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες, επιχρυσωμένους καθρέφτες, περίτεχνα τραπεζάκια και εκλεκτές πλάκες στο πάτωμα. Ποια νοσηρά μυαλά σκέφτηκαν να μας φέρουν εδώ, σκέφτομαι, στο Royal Olympic, ξενοδοχείο πέντε αστέρων… Τι εξυπηρετεί η υπογράμμιση αυτή της αντίθεσής μας με όλη αυτή την πολυτέλεια; Γιατί γύρω μου βλέπω μόνο φτωχούς ανθρώπους, κυρίως νέους κάτω από 30, με κόκκινες ακόμα μύτες, πολυφορεμένα παλτό και ταλαιπωρημένα παπούτσια. Επικρατεί σιωπή. Λίγοι μόνο μιλάνε μεταξύ τους. Υπάρχει άγχος.

8.30π.μ. Αρχίζει η αναγνώριση στοιχείων. Περισσότεροι από 200 άνθρωποι κατευθυνόμαστε προς τους ελεγκτές. Είναι ιδέα μου ότι σπρωχνόμαστε; Τελικά μπαίνουμε στην αίθουσα εξέτασης. Καθόμαστε ανά δύο σε δέκα σειρές των 20 περίπου γραφείων. Είμαστε μάλλον παραπάνω από 200! Συμπληρώνουμε τα στοιχεία μας σε μια φόρμα και αρχίζει η επικεφαλής της εξεταστικής επιτροπής να εκφωνεί από το μικρόφωνο: « Πρόκειται για εξετάσεις επιλογής προσωπικού στελέχωσης τηλεφωνικών κέντρων του ΟΤΕ. Θα εξεταστείτε στην αριθμητική, σε ερωτήσεις αντίληψης και στη γνώση αγγλικών. Όποιος παραβεί τους κανονισμούς θα αποβληθεί». Δε λέει βέβαια αυτό που ψιθυρίζεται: ότι έστειλαν βιογραφικό 30.000 άνθρωποι, ότι από αυτούς επέλεξαν 8.000 και ότι εμείς σήμερα είμαστε μόνο ένα μέρος αυτών. Ότι όσοι πετύχουν στις εξετάσεις, θα περάσουν από προσωπική συνέντευξη κι αν τα καταφέρουν και σ’ αυτό, θα μπορέσουν να γίνουν τηλεφωνητές και τηλεφωνήτριες, δουλεύοντας 4ωρο, 6ωρο ή 8ωρο εποχιακοί ή και αορίστου χρόνου.

9.30π.μ. Έχουμε 20 λεπτά να απαντήσουμε σε ένα μεγάλο όγκο ερωτήσεων. Το τεστ κατανόησης είναι πάνω σε μικρά κείμενα που εξυμνούν εταιρείες, διαφημιστικά κόλπα, επιχειρηματικές ιδέες και την εργασία γενικότερα, ενώ συνοδεύονται από προτάσεις που πρέπει να χαρακτηρίσουμε με: Σωστό-Λάθος-Δεν μπορώ να απαντήσω με βάση το κείμενο. Moυ φαίνονται περίεργες. Ένας γύρω στα 40, ξεσπάει: «τι απαντήσεις είναι αυτές; Μοιάζουν όλες ίδιες» οπότε η επικεφαλής τρέχει προς το μέρος του φωνάζοντάς του επιτακτικά: «ησυχάστε κύριε» και καταφέρνει αμέσως να τον ησυχάσει. Και όλοι βυθιζόμαστε και πάλι στα γραπτά μας. Η αριθμητική είναι ασκήσεις πάνω σε πωλήσεις, επιτυχίες προώθησης προϊόντων, ποσοστά, μπόνους –για να τα εμπεδώνουμε ευθύς εξαρχής… Και είναι πολλές. Αδύνατο να προλάβω. Και υποτίθεται ότι τα μαθηματικά είναι το δυνατό μου χαρτί… Η διπλανή μου έχει αρχίσει να ξεφυσάει. Τέλος χρόνου.

10.00π.μ. Αρχίζει το τεστ αγγλικών. Προσπαθώ, ενώ μας εξηγούν τους κανόνες, να πω στη διπλανή μου, αν κολλήσω να με βοηθήσει, μιας που είπε ότι ξέρει τέλεια αγγλικά, αλλά μου κόβει απότομα την κουβέντα. Έπρεπε να το περιμένω. Εδώ μέσα ο «θάνατός σου η ζωή μου». Όταν η επικεφαλής τελειώνει με τις οδηγίες, συμβαίνει το αναπάντεχο: η διπλανή μου φανερά μετανιωμένη μου λέει απολογητικά ότι μπορώ να δω ό,τι θέλω απ’ το γραπτό της και μου ζητάει επίμονα συγγνώμη. Κι άλλη ειρωνία ή δεν είναι τυχαίο; Το κείμενο στα αγγλικά μιλάει για τον τεηλορισμό και τη θεωρία του Φορντ για τους εργάτες. Ένα ερώτημα αναφέρει: σύμφωνα με τον Φορντ τι είναι αυτό που θέλουν οι εργάτες: να κάνουν τη δουλειά τους εύκολα ή να παίρνουν περισσότερα λεφτά; Μπαίνω στον πειρασμό να δώσω δική μου απάντηση. Η Μ., δίπλα μου, πάλι ξεφυσάει και με δυσκολία απαντάει στις ερωτήσεις.

10.20π.μ. Απελευθερωνόμαστε. Η διαλογή ανθρώπων ολοκληρώθηκε. Προσπαθώ να παρηγορήσω την Μ.. Δεν τα πήγε καθόλου καλά. Όπως κι εγώ. «Ούτε για τηλεφωνήτρια δεν κάνω γαμώτο» μου λέει. Μπροστά μας και πίσω μας δυο τύποι κοκορεύονται ότι ήταν γελοίο το τεστ, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις κι άλλες τέτοιες αηδίες που στενοχωρούν ακόμα περισσότερο την Μ.

10.30 π.μ. Είμαστε στο μετρό με την Μ. Συζητάμε για την κοινή μας εμπειρία και αφήνουμε επιτέλους το θυμό μας να εκφραστεί. Μου λέει ότι ντρέπεται πολύ όταν τη ρωτάνε τι δουλειά κάνει κι εκείνη λέει «τίποτα». Συνεχίζουμε την κουβέντα και το νιώθω, ξαναβρίσκουμε σιγά σιγά και πάλι τους εαυτούς μας. Χωρίζουμε, λέγοντας η μία στην άλλη ότι το πιο ωραίο ήταν ότι συναντηθήκαμε.

Κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα ψάχνοντας για δουλειά. Ένα μόνιμο άγχος για την δύσκολη επιβίωση, οι προσωπικές υποχωρήσεις για μια θέση σε κάτεργο να διαπλέκονται και να θολώνουν την πιο βαθιά πεποίθηση: ότι όλα πρέπει να πάνε στο διάολο. Εκεί όπου ένα χαιρέκακο χαμόγελο θα μπει στη θέση των σφιγμένων χειλιών.

Κατεβάστε το τεύχος 9 του επιθετικού προσδιορισμού σε αρχείο μορφής pdf πατώντας εδώ.

Διανέμεται χέρι-χέρι σε σχολεία, φροντιστήρια, δρόμους και πλατείες των γειτονιών μας. Μπορείτε όμως να τον αναζητήσετε και στον χώρο του Θερσίτη.

Το κείμενο αυτό μοιράστηκε στην παρέμβαση του Θερσίτη στην "ειδική συνεδρίαση" του δημοτικού συμβουλίου για τον απολογισμό των πεπραγμένων της δημοτικής αρχής. Το κείμενο μοιράζεται και στις γειτονιές μας πόρτα-πόρτα, χέρι-χέρι. Παράλληλα, συνεχίζουμε τις αφισοκολλήσεις στις υγεινομικές ζώνες και τους τόπους της απαγόρευσης που έχει επιβάλλει ο δήμος Ιλίου. Τίποτα δεν τελείωσε...

Κατεβάστε το κείμενο σε αρχείο μορφής pdf πατώντας εδώ.