Νέα μηχανοκίνητη πορεία αντιπληροφόρησης πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 20 Απριλίου, για το ζήτημα της κρίσης, στις γειτονιές των Αγίων Αναργύρων και της Πετρούπολης. Μοιράστηκαν κείμενα, πετάχτηκαν “τρικάκια” και αναρτήθηκαν πανό σε πλατείες των γειτονιών. Η πορεία διέσχισε δρόμους και πλατείες που καθημερινά η βία των μηχανισμών γίνεται όλο και πιο ορατή, από τις φτωχογειτονιές στα Μυκονιάτικα, τον ισοπεδωμένο πλέον πευκώνα, έως τα χρεοκοπημένα καταστήματα των Αγίων και τις επίπλαστες υποσχέσεις των μαγαζιών διασκέδασης στην Πετρούπολη. Αρκεί ένα βλέμμα τριγύρω για να δει κανείς τις ουρές ανέργων έξω από τα γραφεία του ΟΑΕΔ, τα θλιβερά βλέμματα των οφειλετών σε τράπεζες, την εικόνα αστέγων στις πλατείες, τους εξαθλιωμένους μετανάστες και τον πολιτισμό της πρέζας να χτυπά την πόρτα... Αρκεί όμως κι ένα βλέμμα για να αντικρίσει κανείς την κοινωνική δυσαρέσκεια κι οργή που συσσωρεύεται, την αγανάκτηση όσων δεν θέλουν να συνεχίσουν να ανέχονται την βία που τους ασκείται καθημερινά, όλων αυτών που -όπως έχουμε ξαναπεί- έχουν όλους τους λόγους του κόσμου να εξεγερθούν, να βγουν στους δρόμους ξανά και ξανά...
Αυτή τη φορά όμως έλειπε κάτι. Έλειπε ο μηχανοκίνητος στρατός της δημοκρατίας. Oι ομάδες Δ και ΔΙ.ΑΣ δεν έκαναν «αισθητή» την παρουσία τους όπως στην προηγούμενη μηχανοκίνητη παρέμβαση του Θερσίτη το περασμένο Σάββατο. Μόνο 3 μηχανές με 6 τολμηρούς αναβάτες παρατηρούσαν την ανάρτηση πανό στην πλατεία των Αγίων Αναργύρων...
Όσο όμως και να κατεβάζουν τους στρατούς τους για να μας κλείνουν τους δρόμους, εμείς θα ακολουθούμε πάντα τα χνάρια της αμφισβήτησης και της ανυποταγής...

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε το κείμενο που μοιράστηκε 

Μηχανοκίνητη πορεία αντιπληροφόρησης για την κρίση και τον πόλεμο που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι στους «από κάτω» πραγματοποιήθηκε σήμερα Σάββατο 17 Απρίλη στις γειτονιές του Ιλίου, του Αγίου Νικολάου, της Παλατιανής, του Μπουρναζίου. Στην παρέμβαση στην οποία συμμετείχαν 50 περίπου σύντροφοι-ισσες μοιράστηκε μαζικά το κείμενο του Θερσίτη, σκορπίστηκαν φειγ-βολάν, αναρτήθηκαν πανό, φωνάχτηκαν συνθήματα ενώ σε πολλές περιπτώσεις διαβάστηκαν κείμενα από «ντουτούκα». Η πορεία πέρασε από πλατείες, γειτονιές, εμπορικά κέντρα και λαϊκές αγορές, σημεία στους χάρτες των περιοχών μας όπου τα αποτελέσματα της λεηλασίας των αφεντικών γίνονται κάθε μέρα ολοένα και πιο ορατά. Από τις ουρές στον ΟΑΕΔ μέχρι τα κλεισμένα μικρομάγαζα, από τους αστέγους που γίνονται ολοένα και πιο ορατοί μέχρι τους εξαθλιωμένους που ζητούν βοήθεια έξω από τα σούπερ μάρκετ, από τη διάχυτη «λαϊκή αγανάκτηση» για τους πολιτικούς και τις τράπεζες στα πηγαδάκια των λαϊκών αγορών μέχρι τις φούριες των «απελπισμένων» στα καφενεία για εκδίκηση απέναντι σε όσους ευθύνονται για τα δεινά της φτώχειας τους... Όλα αυτά, δεν σηματοδοτούν απλά μια κοινωνική καθημερινότητα, αλλά ένα κοινωνικό καζάνι που διαρκώς βράζει…
«Κρίση σημαίνει η φτώχεια να μας κυκλώνει μαζί με την αστυνομία» έγγραφε ένα από τα πολλά πανό που αναρτήθηκαν σήμερα, θέλοντας να αναδείξει πως ο πόλεμος (η κρίση) που έχουν κηρύξει οι κυρίαρχοι απέναντι στους «από κάτω» προϋποθέτει την κοινωνική διάχυση του φόβου, της αστυνομίας και των «αντιτρομοκρατικών» ερευνών. Οι 15000 νέοι μπάτσοι σε κάθε γωνία της πόλης ήρθαν για να επιβάλλουν την ησυχία («τάξη και ασφάλεια») απέναντι στα νέα βροντερά οικονομικά μέτρα.
Το αρμόδιο υπουργείο προστασίας των κυρίαρχων δε θα μπορούσε να μην επιβεβαιώσει αυτό το δόγμα «ασφάλειας». Έτσι, κατά τη διάρκεια της σημερινής πορείας και με απόλυτη γεωμετρική πρόοδο στάλθηκαν (η μία μετά την άλλη) όλες οι περιφερειακές δυνάμεις «δέλτα» και «δίας» για να επέμβουν απέναντι στον …«εσωτερικό εχθρό».  Περίπου 50 μηχανές ένοπλων συσπειρώθηκαν σαν σφίγγες στο πίσω μέρος της πορείας και σε δρόμο της Παλατιανής δε διστάσανε με κυκλωτικές κινήσεις να επιχειρήσουν να ελέγξουν τα στοιχεία των διαδηλωτών και των οχημάτων τους. Μια προσπάθεια που ανακόπηκε με την άρνηση των διαδηλωτών να δεχτούν οποιοδήποτε έλεγχο κατά τη διάρκεια πορείας. Λίγο πριν τις απειλούμενες μαζικές προσαγωγές και καθώς η ένταση είχε προκαλέσει τη συσπείρωση της γειτονιάς, δόθηκε αστυνομική εντολή για «αποχώρηση» των ένοπλων από το σημείο. Η μηχανοκίνητη πορεία ολοκληρώθηκε σύμφωνα με τον αρχικό της σχεδιασμό μισή ώρα αργότερα.
Θα είμαστε στο δρόμο, ξανά και ξανά, όσο υπάρχει κράτος, καπιταλισμός, εκμετάλλευση, κρίση, κοινωνικός πόλεμος…

φωτογραφίες από τη μηχανοκίνητη παρέμβαση:

στο δρόμο

η "συνοδεία" της μοτοπαρέμβασης πληθαίνει

(λαϊκή αγορά στην Ελαιών),

ασχημαίνοντας τις γειτονιές μας

Παλατιανή: απόπειρα εγκλωβισμού της μοτοπαρέμβασης και "εξακρίβωσης στοιχείων". Η πεισματική μας άρνηση να αποδεχτούμε κάθε είδους έλεγχο από τις εποχούμενες συμμορίες της ΕΛΑΣ γίνεται στο τέλος και πειστική.

πανό στην πλ. Αγίου Νικολάου

πανό στη λαϊκή στο Μπουρνάζι

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε το κείμενο που μοιράστηκε

ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΥΣ «ΑΠΟ ΚΑΤΩ»

Και ο πόλεμος αυτός δεν μιλάει μόνο τη γλώσσα της φτώχειας, της απαξίας, της αλαζονείας των αφεντικών. Δεν φτιάχνει μόνο ουρές ανέργων, οφειλετών σε τράπεζες, απλήρωτων και επισφαλών και αγχωμένων εργαζόμενων γιατί το “αφεντικό τα φέρνει δύσκολα βόλτα”. Δεν φτιάχνει μόνο «στρατούς» εξαθλιωμένων που ζουν από τα «περισσεύματα-σκουπίδια», «στρατούς» απελπισμένων που η μιζέρια, ο κυνισμός, ο κοινωνικός στιγματισμός και η αυτοκαταστροφή είναι τα μοναδικά τους «κοινωνικά συμβόλαια».

Η κρίση είναι η απαρχή μιας συνολικότερης, πολύπλευρης και πολυεπίπεδης επίθεσης στην κοινωνία....

Η πιο κοινότυπη εικόνα των ημερών: ένας γραβατωμένος δημοσιογράφος να μας μιλά από το δελτίο ειδήσεων με φόντο πίσω του το λογότυπο της ελληνικής αστυνομίας. Η γλώσσα της δημοσιογραφίας ως προέκταση της γλώσσας της αστυνομίας. Το ζητούμενο δεν είναι παρά η γλώσσα της «κοινής γνώμης» να ριζώσει ως γλώσσα και συνείδηση της κοινωνίας.

Πέρα όμως από «παράξενες καλαμωτές», μεταμεσονύχτιες συναντήσεις, χάχανα "τρομοκρατών" μπροστά σε διαμελισμένους 15χρονους ρακοσυλλέκτες και άλλες τέτοιες τηλεοπτικές γελοιότητες (που σαφώς παράγονται και διοχετεύονται από τον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ και αφήνονται να διαδοθούν με την βοήθεια του δημοσιογραφικού οίστρου), υπάρχει ένα συγκεκριμένο «παιχνίδι» που παίζεται.

Η «υπερπαραγωγή» ειδήσεων και πληροφοριών, η διάχυτη συνομωσιολογία και η παραγόμενη σύγχυση για τους 6 κρατούμενους-κατηγορούμενους συντρόφους για την συμμετοχή τους στον Επαναστατικό Αγώνα έχει στόχο να τους αφαιρέσει τη φωνή, το πρόσωπό τους, το λόγο τους. Να υπάρχουν μόνο μέσα από τα δελτία ειδήσεων, να «σκοτεινιάσουν» οι διαδρομές τους, να διαθλαστεί ο λόγος τους, για να ανταποκρίνονται όλα στις αφηγήσεις του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Βρισκόμαστε στα μέσα Απρίλη 2010 κι όμως μυρίζει καλοκαίρι. Καλοκαίρι 2002…

Οι συλλήψεις των 6, τα εντάλματα που «ψιθυρίζονται» για πολλούς περισσότερους, έχουν να κάνουν με κάτι περισσότερο από ένα αντι-τρομοκρατικό παιχνίδι, κάτι περισσότερο από έναν «αποπροσανατολισμό» του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης μέσω κρίσης και ΔΝΤ. Έχει να κάνει με την στοχοποίηση του εσωτερικού εχθρού, ειδικότερα μέσα σε οριακές κοινωνικές συνθήκες, έχει να κάνει με την συνολικότερη εγκληματοποίηση ριζοσπαστικών κι αντικαθεστωτικών κοινωνικών αντιλήψεων.

Όμως ο διάχυτος ιδεολογικός πόλεμος των κυρίαρχων σε αυτούς τους κοινωνικούς-πολιτικούς χώρους που με πείσμα αντιστέκονται, τον κόσμο που γέννησε και γεννήθηκε από τις μέρες του Δεκέμβρη του 2008, οι προφυλακίσεις διαδηλωτών (όπως του Μάριου Ζέρβα), οι προφυλακίσεις και τα εκκρεμή εντάλματα για πολλούς (αναφορικά με την υπόθεση της Συνομωσίας των Πυρήνων της Φωτιάς) χωρίς καν προφανή και λογικοφανή στοιχεία που να «δικαιολογούν» το «μέτρο της προφυλάκισης» αποτελούν κομμάτι μόνο της ευρύτερης κατασταλτικής επίθεσης του κράτους στην κοινωνία.

Οι 15 χιλιάδες επιπλέον μπάτσοι στους δρόμους επιβεβαιώνουν το προφανές: η κρίση λατρεύει την αστυνομία και η αστυνομία γίνεται το βασικό εργαλείο «ξεπεράσματος» της κρίσης. Τα κοινωνικά συμβόλαια έληξαν μαζί κι οι ψευδαισθήσεις, οι υπογραφές καινούριων αργούν, η επιδρομή των αφεντικών (ντόπιων και συμμάχων) στις ζωές όλων μας γίνεται πνιγηρή καθημερινότητα, η αβεβαιότητα των κυρίαρχων για τις διαθέσεις των «από κάτω» μεγαλώνει: ήρθε η ώρα της αστυνομίας, ήρθε η ώρα της «έκτακτης ανάγκης». Πολύ απλά, η φτώχεια μας περικυκλώνει μαζί με την αστυνομία της.

Και μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα που διαμορφώνεται ενάντιά μας, βγαίνουμε στους δρόμους διαχέοντας  αυτήν την ζωτική αναγκαιότητα των «από κάτω»: την αναγκαιότητα του αγώνα, της  σύγκρουσης, της αλληλεγγύης. Κάνοντας ξεκάθαρο πως κανείς και καμιά δεν θα μείνει μόνος-η.

Επιστολή του Κωστα Γουρνά

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1155435

κειμενο της Νατάσσας Ανανιαδου
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1155086

κείμενο του Μανώλη Μπεραχά
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1154294

κείμενο της Λήδας Σοφιανού
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1154509

κείμενα από την κατάληψης της ΕΣΗΕΑ στις 13/4
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1153828
https://docs.google.com/Doc?docid=0AYgfUQcyDNWZZGRiZDR0bnhfNjVkZjY2ajhmeg&hl=en

Κάντε κλικ στην αφίσα για μεγέθυνση

Κάντε κλικ για μεγέθυνση