Το Ροσάρνο, είναι μια μικρή αγροτική πόλη στον ιταλικό νότο (κοντά στην Μεσίνα).

Οι φωτό από το επίσημο σάιτ του δήμου του Ροσάρνο «αποκαλύπτουν» το στερεοτυπικά προφανές: τυπική μικρή πόλη του ιταλικού νότου, κινηματογραφικά ειδυλλιακή.

Όμως το Ροσάρνο είναι κάτι άλλο από μια τυπική πόλη του Νότου: είναι μια τυπική, τυπικότατη μικρή ευρωπαϊκή αγροτική πόλη. Και αυτό που δε φαίνεται στις φωτό είναι οι μονοκαλλιέργειες, οι χιλιάδες εξαθλιωμένων αφρικανών μεταναστών που δουλεύουν σε αυτές (αναβιώνοντας με τον χυδαιότερο τρόπο την δουλοκτησία), τα παραπήγματα στα περίχωρα της πόλης που χρησιμοποιούν ως σπίτια, ο ρατσισμός που σέρνεται στους δρόμους και στα καλοζωισμένα βλέμματα πολλών ντόπιων αγροτών, οι τοπικές αρχές που σύσσωμες κάνουν τα στραβά μάτια στις «παρατυπίες»…Το Ροσάρνο θα μπορούσε να λέγεται Μανωλάδα, Άργος, Θήβα, Μηχανιώνα και πάει λέγοντας.

Στις 8 Ιανουαρίου, η εικόνα ράγισε, η ισορροπία της εξαθλίωσης και της αναξιοπρέπειας κατάρρευσε: οι περισσότεροι από 1500 αφρικάνοι εργάτες γης, με αφορμή μια επίθεση εναντίον τους με πυροβόλο όπλο και τον τραυματισμό 3, βγήκαν στους δρόμους, κατέστρεψαν μηχανήματα και εγκαταστάσεις, πολιόρκησαν με την οργή τους το θλιβερό Ροσάρνο. Για 3 μέρες συγκρούονταν με αστυνομικές δυνάμεις που έσπευσαν να προσφέρουν την εθνική τους αλληλεγγύη στα τάγματα εφόδου «αγανακτισμένων» ντόπιων. Στις 11 Ιανουαρίου η πόλη εκκενώθηκε: με μια τεράστια επιχείρηση περισσότεροι από 1000 μετανάστες,, συνελήφθηκαν και φυλακίστηκαν σε «κέντρα υποδοχής μεταναστών» μέχρι την απέλασή τους. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός Εσωτερικών Ρομπέρτο Μαρόνι, μέλος του ιταλικού ρατσιστικού κόμματος Λέγκα του Βορρά, δήλωσε ότι οι συγκρούσεις στο Ροσάρνο είναι το αποτέλεσμα «μιας πολύ μεγάλης ανεκτικότητας απέναντι στη λαθρομετανάστευση».
Τυπική, τυπικότατη τοποθέτηση ιταλού ακροδεξιού. Ή μήπως όχι και τόσο; Το ιταλικό κράτος εδώ και χρόνια πραγματώνει με «ρεαλισμό» την μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης-Φρούριο: σκληροί αντιμεταναστευτικοί νόμοι, απελάσεις, συνεργασία με βορειοαφρικανικές χώρες για άμεσες επαναπροωθήσεις πληθυσμών, στρατόπεδα συγκέντρωσης, νόμοι-διαταγές για βύθιση πλοιαρίων που «παραβιάζουν» τα ιταλικά χωρικά ύδατα, νόμος που καταδικάζονται όσοι «φιλοξενούν» μετανάστες (απαγορεύοντας ουσιαστικά ακόμα και την ενοικίαση σπιτιών). Και ας μην ξεχνάμε πως λίγους μόνο μήνες πριν, θεσπίστηκαν τα μικτά σώματα «αντεγκληματικής πολιτοφυλακής» με κοινά περίπολα αστυνομικών και πολιτών (επανάκαμψη των μελανοχιτώνων). Όλα αυτά λοιπόν όπλισαν τα χέρια των θρασύδειλων ντόπιων στο να επιτεθούν στους εξεγερμένους αφρικανούς εργάτες. Η τοπική μαφία "Ντραγκέτα" που ελέγχει ένα μεγάλο κομμάτι της τοπικής οικονομίας (και την αγροτική παραγωγή, άρα και τα τοπικά κυκλώματα μαύρης εργασίας), στοχοποιείται τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά του συστήματος ως αυτή που οργάνωσε και όπλισε τις συγκρούσεις. Μια βολική (και αθωωτική) "εξήγηση" των γεγονότων για την ιταλική δημοκρατία: οι συγκρούσεις στο Ροσάρνο και τα ρατσιστικά πογκρόμ, αφορούν αντιπαλότητες τοπικών συμμοριών, και δεν είναι αποτέλεσμα ταξικών και φυλετικών διαχωρισμών. Κάποιοι μάλλον θέλουν επίσης να ξεχνούν πως το οργανωμένο έγκλημα στην Ιταλία (Μαφία) δεν αποτελεί παράπλευρη-ενσωματωμένη λειτουργία του ιταλικού καπιταλισμού, αλλά δομικό του πυλώνα.

Οι «ιταλικές ιδιαιτερότητες», οι «ιταλικές ακρότητες» στη μεταναστευτική πολιτική δεν αφορούν απλά έναν τυχοδιωκτικό μπερλουσκονισμό του ιταλικού κράτους. Μπορεί να «σοκάρουν» τις «ευαισθησίες» του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου της ΕΕ, μπορεί να «κατηγορούνται» για «δημοκρατικό και ανθρωπιστικό έλλειμμα», αλλά αποτελούν ένα ακόμη πείραμα διαχείρισης μεταναστευτικών ροών, που κρίνεται αποκλειστικά και μόνο από την λειτουργικότητα και την αποτελεσματικότητά του. Αυτό που τρομάζει εξάλλου την ΕΕ δεν είναι οι «ιταλικές ιδιαιτερότητες». Αλλά το μίσος στο βλέμμα των εξεγερμένων και απελπισμένων αφρικανών μεταναστών. Τυπική, τυπικότατη, «ευρωπαϊκή ιδιαιτερότητα»…

ΥΓ Από την Μανωλάδα, στο Ροσάρνο και από 'κει στη Μηχανιώνα: οι μετανάστες στήνουν τους δικούς τους αγώνες, βγαίνουν στο προσκήνιο, βάζουν «οδοφράγματα» στην εξοικείωση των ντόπιων με την ρατσιστική βαρβαρότητα της Ευρώπης-Φρούριο. Αυτήν την «εξοικείωση» που καταχωρεί ως μικροείδηση στην κοινωνική συνείδηση των πνιγμό 19 τουλάχιστον μεταναστών στις 29 Δεκέμβρη στο θρακικό πέλαγος…

"Την Τρίτη 5/1/2010, στις 19:30, καθώς ο σύντροφός μας Κ.Μπ. επέστρεφε στο σπίτι του στην Αγία Παρασκευή, αντιλήφτηκε ένα άτομο να «περιεργάζεται» το αυτοκίνητο της μητέρας του μέσα στη πυλωτή της πολυκατοικίας. Μετά από ερώτηση του έκπληκτου συντρόφου για το «ποιος είναι και τι κάνει εκεί;» ο άγνωστος προσπάθησε να ξεφύγει. Ο σύντροφος τον κυνήγησε και κατάφερε να τον σταματήσει σε μικρή απόσταση από το σπίτι. Επόμενο είναι ότι με το κυνηγητό και τις φωνές, η γειτονιά βγήκε στο δρόμο και μετά από την πίεση που δέχτηκε, ο άγνωστος αναγκάστηκε να επιδείξει την αστυνομική του ταυτότητα. Θαμώνες γειτονικού προποτζίδικου, τον είχαν άλλωστε ήδη αναγνωρίσει ως πελάτη των τελευταίων δύο ημερών. Αυτόν και άλλο ένα άτομο το οποίο ήταν ακόμα μέσα στο πρακτορείο, αλλά παρά την προσπάθεια των περιοίκων να τον σταματήσουν κατάφερε να διαφύγει με μηχανή μεγάλου κυβισμού χωρίς πινακίδες, εγκαταλείποντας στις «ανακριτικές μεθόδους» της γειτονιάς το συνάδελφό του. Ο αστυνομικός ο οποίος τελικά υπηρετεί στην ΕΥΠ, αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε πειστική εξήγηση, επικαλούμενος διαρκώς «προσωπικούς και συναισθηματικούς λόγους». Μετά από λίγο, κατέφθασαν περιπολικά -τα οποία είχαν καλεστεί από περιοίκους- και ο αστυνομικός αποκτώντας την χαμένη του ευγλωττία δήλωσε ότι βρίσκεται σε «αποστολή» και ότι ο σύντροφός μας απειλούσε την σωματική του ακεραιότητα. Με δεδομένη τη μεταστροφή της στάσης του μπάτσου και μετά από επικοινωνία τόσο με εμάς όσο και με τη δικηγόρο του, ο σύντροφος αποφάσισε να προχωρήσει σε μήνυση και όλοι μαζί κατέληξαν στο τοπικό τμήμα για τα περαιτέρω. Κατά τη διάρκεια της μήνυσης οι τοπικοί ασφαλίτες φρόντισαν για το φιλικό κλίμα επιδεικνύοντας αφενός τις γνώσεις τους για την προσωπική ζωή του συντρόφου (τόπο εργασίας, φιλικό περιβάλλον κλπ) αλλά και ειρωνευόμενοι τις επιχειρησιακές ικανότητες του συναδέλφου τους.

Για την ιστορία η δικαιοσύνη μετά από παρέμβαση εισαγγελέα έδειξε το ανθρώπινο πρόσωπό της και ο πράκτορας της ΕΥΠ δε πέρασε το βράδυ του στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής ούτε οδηγήθηκε την επομένη στο αυτόφωρο αλλά θα παραπεμφθεί σε δίκη με ρητή δικάσιμο.

Οι απειλές του Σανιδά για τους κατειλημμένους χώρους.Οι συμμορίες που βαφτίστηκαν «επιτροπές κατοίκων».

Τα καθημερινά πογκρόμ, οι βασανισμοί και οι δολοφονίες μεταναστών στα Αστυνομικά Τμήματα. (πχ ΑΤ Νίκαιας, ΑΤ Ακροπόλεως).

Η χολιγουντιανή υπόθεση των συλλήψεων στο Χαλάνδρι στην εκπνοή της προεκλογικής περιόδου. Η συνέχιση της υπερπαραγωγής, από τη νέα κυβέρνηση, με νέα εντάλματα, υπαγορευμένα δημοσιεύματα και συλλήψεις.

Η αστυνομική κατοχή των Εξαρχείων και του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας.

Η εφαρμογή του κουκουλονόμου στους συλληφθέντες της συγκρουσιακής πορείας στο ΑΤ Νίκαιας.

Η επικήρυξη των 3 καταζητούμενων αναρχικών λίγες βδομάδες πριν τη δίκη του συντρόφου μας Γιάννη Δημητράκη, που είχε διπλό στόχο: Αφενός να επηρεάσει την επερχόμενη δίκη και αφετέρου να συνεισφέρει στην εδραίωση του νέου κατασκευάσματος της σύνδεσης «οργανωμένου εγκλήματος-τρομοκρατίας-αναρχικού χώρου».

Η κατασταλτική στρατηγική των προληπτικών συλλήψεων και της μηδενικής ανοχής που εφαρμόστηκε στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Οι χίλιες προληπτικές προσαγωγές και η έφοδος των αστυνομικών δυνάμεων στο «Ρεσάλτο» και στο Δημαρχείο Κερατσινίου μαζί με τα παραληρήματα περί γιάφκας και μεγάλης αστυνομικής επιτυχίας.

Η αστυνομική βία, η δολοφονική επίθεση των αστυνομικών της Ομάδας «Δ» στο σώμα των διαδηλωτών στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη που προκάλεσε –πέρα από όλα τα άλλα-και τον βαρύ τραυματισμό της αγωνίστριας του ΕΕΚ Αγγελικής Κουτσούμπου.

Οι προσαγωγές και οι καθημερινές παρακολουθήσεις συντρόφων.

Είναι σαφές ότι όλα τα παραπάνω αποτελούν τα διαφορετικά σημεία της ίδιας στρατηγικής. Της ιδεολογικής και κατασταλτικής αντεπίθεσης, της ανασύνταξης της δημοκρατίας μετά το Δεκέμβρη.


Ενημέρωση-Συζήτηση

Πολυτεχνείο Τετάρτη 13/1, 20:00

Αναρχικοί Σύντροφοι Συντρόφισσες"

Πραγματοποιήθηκε χθες Σάββατο 9 Ιανουαρίου στους Αγίους Αναργύρους η πορεία αλληλεγγύης στο αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος «Αγρός» μετά τον πρόσφατο εμπρησμό του. Με την πορεία έκλεισε ένας πρώτος κύκλος αντιπληροφόρησης στις γειτονιές μας που συμπεριλάμβανε μικροφωνικές συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και μοιράσματα κειμένων.

Η πορεία ξεκίνησε γύρω στη μία το μεσημέρι από την εορταστική πλατεία των Αγίων Αναργύρων όπου και πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση από τις 11 το πρωί. Το δέντρο-στολίδι της έρημης κι εμπορευματικοποιημένης κεντρικής πλατείας του δήμου των Αγίων Αναργύρων, ζεστάθηκε για πρώτη φορά μέσα στις «γιορτές» από τη συντροφιά 400 περίπου ατόμων που το είχανε κυκλώσει. Φαίνεται πως οι προσπάθειες των τοπικών δημοτικών αρχόντων αλλά και των καταστημαρχών να κατασκευάσουν μια επίπλαστη γιορτινή ατμόσφαιρα, σκόνταψε όλες αυτές τις μέρες μπροστά στην γενικευμένη αποξένωση που παράγει ο πολιτισμός της κατανάλωσης και της αλλοτρίωσης από τον κόσμο των εμπορευμάτων.

Στον αντίποδα, το Σάββατο η πλατεία ζωντάνεψε. Εκατοντάδες γνωστοί κι άγνωστοι, φίλοι και μη, σύντροφοι και συναγωνιστές, συναντήθηκαν στην πλατεία. Τα πηγαδάκια μετρίασαν τη βουή της κυκλοφοριακής κίνησης πέριξ της πλατείας, η μικροφωνική εγκατάσταση αντικατέστησε με αγωνιστική διάθεση τους μίζερους εορταστικούς σκοπούς στους προθάλαμους των καταστημάτων, οι περαστικοί αντίκρισαν με ενδιαφέρον τη δημοσιοποίηση του γεγονότος του εμπρησμού του αγρού την οποία φυσικά και ποτέ δεν θα μάθαιναν από τις τηλεοράσεις…

Η ώρα πέρασε, τα κείμενα, τα τρικάκια κι οι σημαίες μοιράστηκαν, οι περιφρουρήσεις και τα πανό πήρανε τη θέση τους, το μπλοκ της διαδήλωσης στήθηκε -αρχικά- στη λεωφόρο Χασιάς.

Κατά τη διάρκεια της πορείας αναγράφτηκαν συνθήματα σε δημόσιους χώρους και κτίρια, μοιράστηκαν εκατοντάδες προκηρύξεις κι έγιναν πολλές κουβέντες –στο πόδι- με γείτονες και περαστικούς που ζητούσαν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για την πορεία και τον εμπρησμό του Αγρού.

Τα εποχούμενα τάγματα της αστυνομίας (η δέλτα της γειτονιάς μας), δεν άργησε να εμφανιστεί στο μπροστινό μέρος της πορείας και με περίσσια μαγκιά δεν δίστασε να αποπειραθεί να ανακόψει την πορεία στον στρογγυλό κόμβο του Ιλίου. Εκεί, η ομάδα δέλτα παρέταξε κάθετα στο δρόμο της πορείας τις μηχανές της και οι έφιπποι σερίφηδες υπέδειξαν την ανακοπή της πορείας προς άλλη κατεύθυνση από αυτή την οποία διένυε. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έγινε δεκτό από τη διαδήλωση και την περιφρούρησή της. Οι διαδηλωτές συνέχισαν στο προκαθορισμένο δρομολόγιο αγνοώντας τις προκλήσεις των μπάτσων, περικυκλώνοντας αυτούς που δεν δέχονταν να απομακρύνουν τις μηχανές τους και τα σώματά τους από την κεφαλή της πορείας. Η ένταση εκτονώθηκε όταν κι οι τελευταίοι «δελτάδες» ένιωσαν τον κλοιό να στενεύει κι απομακρύνθηκαν μέσα –πλέον- από την πορεία.

Στη συνέχεια η πορεία κατευθύνθηκε προς το κέντρο του Ιλίου όπου κι εμφανίστηκε από απόσταση μία διμοιρία ματ. Διαμέσου των δρόμων της γειτονιάς του Ρίμινι η πορεία κατέληξε σε μία από τις δύο εισόδους του πάρκου «Αντώνης Τρίτσης» επί της λεωφόρου Χασιάς. Οι περισσότεροι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς τον χώρο του Αγρού έτσι ώστε να οσμιστούν τα αποτελέσματα της παρακρατικής θρασυδειλίας, τη συνέχεια του αγώνα της αλληλεγγύης αλλά και τις νέες ενδυναμωμένες συλλογικές και πολιτικές προοπτικές που ανοίγονται για το εγχείρημα του Αγρού.

Να σημειώσουμε πως για ώρες μετά τη λήξη της χθεσινής πορείας, διμοιρία των ματ είχε εγκατασταθεί στον περίβολο του δημαρχείου Ιλίου στα πρότυπα της πράσινης ανάπτυξης και της πρόσφατης νέας συνεργασίας του προ.πο με την τοπική αυτοδιοίκηση.

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Για ακόμα μία φορά είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθήσουμε ένα έργο που παίζεται πάντα σε δύο παράλληλες ιστορίες και που, πάντα, αλλάζουν μόνο τα ονόματα των ηθοποιών.

Η μία είναι αυτή όπου ένας εργάτης, ο Γιώργος Χασουράκης, χάνει τη ζωή του στο πυρηνελαιουργείο του Παύλου Ανδρουλάκη ύστερα από μεγάλη έκρηξη, η οποία προκαλεί σε αυτόν εγκαύματα Γ βαθμού στο 90% του σώματός του και σε έναν Αλβανό συνάδελφό του μικρότερης έκτασης τραυματισμούς.Ο Χασουράκης ύστερα από δύο μέρες στη μονάδα εντατικής θεραπείας δεν τα καταφέρνει και χάνει τη μάχη με τη ζωή.

Η δεύτερη -και πιο τραγική- ιστορία, όμως, είναι αυτή όπου το κράτος, μέσω των επίσημων οργάνων του, διενεργεί εκτεταμένες έρευνες προκειμένου να βρεθούν τα άιτια του ατυχήματος και τα μέτρα ασφαλείας που λάμβανε η επιχείρηση.

Σε αυτήν την ιστορία τέλος δεν υπάρχει ποτέ. Οι δαιμόνιοι ερευνητές της υπόθεσης δεν θα καταφέρουν να βρουν κάποιο στοιχείο και οι εργοστασιάρχες θα συνεχίσουν να λειτουργούν το εργοστάσιο με τους εναπομείναντες εργάτες. Οι αντιδράσεις από το κοινό μικρές. Έτσι, το έργο συνεχίζεται να παίζεται και να παίζεται και να παίζεται... Και γι’ αυτό υπεύθυνος είμαι εγώ, εσύ, αυτός. Όλοι όσοι το παρακολουθούμε και στο τέλος χειροκροτάμε ή καθόμαστε σαστισμένοι με την παράσταση.

Αντί να βάλουμε φωτιά στη σκηνή, στο θέατρο και στους διοργανωτές της παράστασης.

Ένα ακόμη παιδί έχασε τη ζωή του στη χωματερή των Άνω Λιοσίων, όταν καταπλακώθηκε από τις μπουλντόζες, στην προσπάθεια του να συλλέξει τα «πολύτιμα» αντικείμενα, καθώς κάποιοι (και είναι πάρα πολλοί) ζουν από τα σκουπίδια που με «γενναιοδωρία» παράγει αυτός ο πολιτισμός.
Ο θάνατος του ανήλικου «επαγγελματία» ρακοσυλλέκτη, δεν είναι το πρώτο περιστατικό. Ένα χρόνο πριν, τον Απρίλιο του 2008, μια 17χρονη κοπέλα Ρουμανικής καταγωγής και έγκυος στον έβδομο μήνα βρήκε τραγικό θάνατο όταν καταπλακώθηκε από φορτηγό στο ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων, την ώρα που έψαχνε μέσα στα σκουπίδια. Ένα ακόμη "τραγικό" γεγονός για τα ψιλά γράμματα της ενημέρωσης και τα ευκαιριακά τηλεοπτικά «δάκρυα» των δελτίων ειδήσεων. Άλλη μια "άτυχη" στιγμή και ένα ακόμη θανατηφόρο "ατύχημα". Με θύμα έναν ακόμη αποκλεισμένο, ένα παιδί από τις κατώτερες τάξεις, έναν από τους φτωχωδιάβολους των γειτονιών μας. Πλέον αποτελεί πραγματικότητα για πάρα πολλούς η αναζήτηση αντικειμένων  αξίας είτε ακόμη και τροφής μέσα στους τόνους των σκουπιδιών στην χωματερή των Άνω Λιοσίων. Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η κοινωνική απαξία είναι αυτά που τους οδηγούν στο να ρισκάρουν την ζωή τους για λιγοστά πράγματα αξίας ενός πολιτισμού των σκουπιδιών...