ΕΝΤΥΠΟ ΥΛΙΚΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Δηλώσεις ολικής άρνησης στράτευσης

Δύο κείμενα για το ποδόσφαιρο

Οικονομική κρίση και αυτοοργάνωση

Ο νέος νόμος περί ιθαγένειας των μεταναστών,η ρατσιστική του υπόσταση και το επερχόμενο κύμα απελάσεων και διωγμών.

Η καταστολή στα χρόνια της κρίσης

Διαφήμιση και γυναικείο σώμα

Για το χαριστικό παζάρι και την έννοια της χαριστικότητας

Στις 25,26,27 Ιούνη πραγματοποιήθηκε για 10η χρονιά το τριήμερο του Θερσίτη. Μέσα σε ένα διάχυτο από κρατική τρομοκρατία και ποδοσφαιρικό θέαμα, «ημικαλοκαιρινό» κλίμα, υλοποιήσαμε ένα τριήμερο εκδηλώσεων βασισμένο στην αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την ρήξη…
Η θεματολογία των εκδηλώσεων σχετιζόταν με αρκετά από τα ζητήματα που θεωρούμε βασικά στην απεύθυνσή μας και τα έχουμε θίξει με την έως τώρα κοινωνική μας παρέμβαση. Πρόθεσή μας ήταν μια συνολικότερη ανάδειξη των ζητημάτων αυτών πλαισιώνοντάς τα από έντυπο υλικό, συζητήσεις, ταμπλό, βίντεο, θεματικές εγκαταστάσεις, περφόρμανς, συναυλίες, μέχρι και παραστάσεις για παιδιά και παιχνίδι γνώσης και περιπλάνησης στο πάρκο για μικρούς και μεγάλους.
Ο χώρος του πάρκου «Αντ. Τρίτσης» όπου στήσαμε το τριήμερο των εκδηλώσεων, για μια ακόμη χρονιά «ζωντάνεψε» και διαμορφώθηκε αναλόγως έτσι ώστε να φιλοξενήσει τα γεγονότα του τριημέρου. Επιχειρήσαμε με παρεμβάσεις στον χώρο (το «τούνελ» με τον κόσμο της εξουσίας και τον κόσμο της εξέγερσης, τα ταμπλό με τις θεματικές τους, κ.ά.) και με αντίστοιχες δραστηριότητες (χαριστικό-ανταλλακτικό παζάρι, συλλογική κουζίνα, κ.ά. ) να αντανακλάται το περιεχόμενο και οι θεματικές που είχαν επιλεχθεί για κάθε ημέρα ξεχωριστά.
Η επιλογή των τριών θεματικών (κρίση κι αυτοοργάνωση, το ζήτημα του φύλου και της πατριαρχίας, κρίση και καταστολή) δεν προέκυψε μονάχα από την τρέχουσα συγκυρία αλλά από την επεξεργασία και τη δράση που είχαμε για αυτές τις θεματικές κατά τη διάρκεια όλης της τελευταίας περιόδου.
Το ζητούμενο δεν ήταν να παρουσιάσουμε αυτήν την εμπειρία, αλλά να την εκθέσουμε με προοπτική να την μοιραστούμε αλλά και να την διευρύνουμε με βάση τις απόψεις, τις εμπειρίες, τις δράσεις άλλων συντρόφων-ισσών και φίλων.
Από τις καταθέσεις εμπειριών αυτοοργάνωσης - λαϊκών συνελεύσεων σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, την αναγκαιότητα για «άπλωμα» των αυτοοργανωμένων διαδικασιών και των υποδομών αλληλοβοήθειας σε περίοδο κρίσης, την βούληση για περαιτέρω αντίσταση και άμεση δράση απέναντι στις νέες δέσμες μέτρων, την αποφασιστικότητα για διεύρυνση των συλλογικών αντιστάσεων απέναντι στην κρατική καταστολή… μέχρι την εναντίωση στην πραγμοποίηση του γυναικείου σώματος και σε κάθε έμφυλη ταυτότητα που παράγει καί η βιομηχανία του θεάματος…
Τα χαρακτηριστικά διοργάνωσης του τριημέρου, όπως και κάθε άλλης δραστηριότητάς μας, ήταν βασισμένα στις αξίες που διέπουν τη φιλοσοφία και τη δράση μας.
Ο αυτοοργανωμένος τρόπος λειτουργίας των διαδικασιών που παράγουν ή συνεισφέρουν στο τριήμερο, τόσο στον τρόπο λήψης των αποφάσεων όσο και στο «εσωτερικό» των συγκροτημάτων και των υπόλοιπων δημιουργικών παρουσιάσεων.
Η ανυπαρξία οποιουδήποτε είδους αντιτίμου στα δρώμενα, στις συναυλίες και στο έντυπο υλικό που διακινήθηκε.
Η εχθρική μας σχέση και στάση με χορηγίες και πατροναρίσματα από μηχανισμούς χειραγώγησης και αφομοίωσης, κόμματα, ευαίσθητους ή αναίσθητους δημάρχους, σπόνσορες του «πολιτισμού» ή της «οικολογίας».
Με αυτά τα χαρακτηριστικά και την επιλογή του χώρου της εκδήλωσης υπαγορευμένη από την αδιαπραγμάτευτη πρακτική μας για επανοικειοποίηση χώρων που ζούμε και κινούμαστε καθημερινά, πραγματοποιήσαμε τις τριήμερες εκδηλώσεις αυτές στο πλαίσιο πάντα της άρθρωσης αναρχικού-ανατρεπτικού λόγου.
Θελήσαμε υπό αυτές τις συνθήκες, να επικοινωνήσουμε με κόσμο από τις περιοχές μας –και όχι μόνο-, να μοιραστούμε απόψεις κι αγωνίες, να καταθέσουμε σκέψεις και προτάσεις αγώνα κι αντίστασης για την περίοδο που ακολουθεί.
Μακριά από λογικές επιτυχίας ή αποτυχίας, για εμάς το εγχείρημα αυτό ήταν γόνιμο και ζωντανό. Για τις επαφές και τις σχέσεις που δημιούργησε, για τη δυνατότητα άρθρωσης και πραγμάτωσης αυτών που σκεφτόμαστε, για το κοινωνικό αγκάλιασμα και τη λειτουργικότητα των υποδομών αλληλοβοήθειας που δοκιμάσαμε, εν τέλει για ό,τι άφησε στον δρόμο της Ανατροπής.
Δέκα χρόνια και συνεχίζουμε! Στο επανιδείν…

στιγμές από το χαριστικό - ανταλλακτικό παζάρι

στιγμές από τις προβολές και τις συζητήσεις

από την "περφορματίβιτυ"

από την συναυλία

από το δρώμενο με ταχυδακτυλουργικά

Κόκκινη ζώνη θυμίζει σήμερα η γειτονιά του Αγίου Νικολάου από την παρουσία εκατοντάδων μπάτσων κάθε κοπής. Ένας δημοκρατικός στρατός κατοχής ήρθε να περικυκλώσει μία ολόκληρη γειτονιά για να νιώσουν «ασφάλεια» οι ευγενείς επισκέπτες της, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, η υπουργική του κουστωδία και οι πράσινοι δημοτικοί άρχοντες των περιοχών μας. Ο λόγος της επίσκεψης δε θα μπορούσε να είναι άλλος πέρα από ένα παιχνίδι εντυπώσεων και «αποκέντρωσης της εξουσίας» που στήθηκε με αφορμή τη λειτουργία στις γειτονιές μας του «κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών του δήμου Ιλίου, Πετρούπολης, Καματερού, Αγίων Αναργύρων- Φαέθων». Μια στείρα απόπειρα της τοπικής (αυτό)διοίκησης και της κεντρικής εξουσίας να κρατήσουν ενεργά προγράμματα «κοινωνικής πολιτικής» σε γειτονιές όπου κατά τα άλλα η φτώχεια κι ανέχεια βασιλεύει, οι ουρές έξω από τον οαεδ μεγαλώνουν, οι άστεγοι πληθαίνουν, οι αυτοκτονίες από χρέη και οφειλές γίνονται σύνηθες φαινόμενο, οι ουσίες και η κάθε είδους πρέζα παρουσιάζονται σαν η μόνη «διέξοδος» από την σκληρή καθημερινότητα που έχουν επιφυλάξει οι «από τα πάνω» για όλους αυτούς τους "φτωχοδιαβόλους" και τους "μη προνομιούχους" των γειτονιών μας.
Μέσα σε αυτήν την κόλαση για τους «από τα κάτω», τα κυβερνητικά επιτελεία επέλεξαν να πραγματώσουν στις γειτονιές μας «ευρεία κυβερνητική σύσκεψη με θέμα τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις από τις 10:30 το πρωί στο Κέντρο Πρόληψης της χρήσης των Εξαρτησιογόνων Ουσιών, στο Ίλιον, υπό την προεδρία του Γιώργου Παπανδρέου.»

Η σημερινή επίσκεψη των ευγενών μας αρχόντων έγινε «στα μουλωχτά». Καμία δημόσια ανακοίνωση στις γειτονιές, κανένα αεροπανώ (από αυτά που μας συνηθίζει ο δήμαρχος Ιλίου Ζενέτος για να χαριετίζεται όταν οργανώνει μεγάλα κοινωνικά γεγονότα κι εκδηλώσεις). Μονάχα ένα εξωτερικό συνεργείο της ερτ πλάι στη στρατιά των μπάτσων που έχουν κατακλείσει την οδό Αγίου Νικολάου στο Ίλιον, έξω από το κέντρο Φαέθων όπου θα γινόταν το τελετουργικό της επίσκεψης και της σύσκεψης. Για την εξουσία, η «είδηση» υπάρχει μόνο όταν μπορεί να ελεγχθεί και να διαχειριστεί από τις μηχανές του θεάματος και φυσικά να παρουσιαστεί ως ένα «κοινωνικό γεγονός» με καμία όμως πραγματική κι ουσιαστική κοινωνική αναφορικότητα.

Επίσκεψη και κυβερνητική σύσκεψη στα μουλωχτά λοιπόν αλλά και με στρατιωτική συνοδεία. Φαίνεται πως όλοι αυτοί οι ιθύνοντες της κοινωνικής ανέχειας υπολόγιζαν το ενδεχόμενο να μην τύχουν φιλόξενης κοινωνικής υποδοχής... Για αυτό ήρθαν και θα φύγουν στα κρυφά συνοδευόμενοι από πάνοπλους φρουρούς. Γιατί πολύ απλά γνωρίζουν πως σε αυτές τις γειτονιές είναι ανεπιθύμητοι όσο κι αν προσπαθούν με «τρικ» να κερδίσουν ή να ανανεώσουν το κοινωνικό τους προσωπείο. Ας το ξέρουν λοιπόν καλά όλοι αυτοί που οργανώνουν την κόλαση στις ζωές των «από τα κάτω» (είτε στα κυβερνητικά τους ανάκτορα είτε στα παραρτήματά τους) πως την επόμενη φορά που θα επιχειρήσουν να δοκιμάσουν τα επικοινωνιακά τους παιχνίδια σε αυτές τις περιοχές, οι ντομάτες που εναγωνίως αναζητούσαν στα μανάβικα της περιοχής κάτι αγανακτισμένοι ηλικιωμένοι κύριοι και κυρίες, θα είναι πολλές και σάπιες…

Υγ: Οι τόνοι προπαγάνδας περί της «κοινωνικής πολιτικής» και της «κοινωνικής αλληλεγγύης» που πρέπει να δείξει το ελληνικό κράτος σε περίοδο κρίσης, όπως αναδείχτηκαν στις δακρύβρεχτες δηλώσεις του πρωθυπουργού σήμερα στην Αγίου Νικολάου, αναδεικνύουν το προφανές: οι πολιτικές κι οικονομικές επιλογές των «από τα πάνω» έχουν αποφέρει μια τεράστια κοινωνική δυσπιστία απέναντι στο καθεστώς και στους θεσμούς. Αυτές τις ρηγματώσεις είναι που επιχειρούν να αμβλύνουν οι πολιτικοί διαχειριστές του καθεστώτος με τελετές σαν τις σημερινές.
Στο πλαίσιο της νέας επικοινωνιακής πολιτικής της πολιτικής διαχείρισης, "προσδοκούμε" η επερχόμενη συζήτηση και ψηφοφορία του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου να γίνει κι αυτή σε κάποιο ΙΚΑ ή σε κάποιον ΟΑΕΔ των γειτονιών μας…

Δύο ημέρες εκδηλώσεων στο Αιγάλεω από την κατάληψη Σινιάλο.

Συναυλία το Σάββατο 3 Ιούλη στο μετρό του Αιγάλεω στις 21:00.

Συντροφική κουζίνα και φαγοπότι την Κυριακή 4 Ιούλη στο χώρο της κατάληψης από τις 14:00.

Και είναι μόνο η αρχή ενός συντροφικού εγχειρήματος αυτοοργάνωσης, ρήξης, αλληλεγγύης, ελευθερίας...

Για περισσότερα: http://sinialo.espiv.net/

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε σε μορφή jpg

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε σε μορφή pdf

10 χρόνια ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Ραδιουργούμε ενάντια στον πολιτισμό του χρήματος, του εμπορεύματος, των θεαματικών διαδικασιών, της μοναξιάς, της αστυνομίας, του ρατσισμού και

του σεξισμού, της κάθε είδους πρέζας και νάρκωσης. Και συνεχίζουμε...

Στα χνάρια της άρνησης, της αμφισβήτησης, της ανυποταγής, της εξέγερσης!

3 ημέρες στο πάρκο Αντώνης Τρίτσης

Παρασκευή 25 Ιούνη

20:00 συζήτηση: “αυτοοργάνωση και κρίση: λαϊκές συνελεύσεις, υποδομές αλληλοβοήθειας, άμεσες δράσεις”

προβολή: “μέρες λεηλασίας”

Σάββατο 26 Ιούνη

20:30 θεματικός κύκλος για το ζήτημα του φύλου και της πατριαρχίας

προβολές: “γυναικείο σώμα και διαφήμιση”

“thank god I am a lesbian”

περφορματίβιτυ (ιν σίμπλ γουόρντς):

“από τη Judith Butler στον Μπομπ Σφουγγαράκη”

συναυλία: “αδερφές κατσάμπα”

“incognita sperans”

“συντεχνίαπλην στο μίξερ”

Κυριακή 27 Ιούνη

16:00 συλλογική κουζίνα

17:30 παιχνίδι περιπλάνησης στο πάρκο

19:00 ταχυδακτυλουργικά για παιδιά

19:30 συζήτηση: κρίση και καταστολή:

από τον εσωτερικό εχθρό στις “επικίνδυνες τάξεις”

προβολή: “σιωπηρός θάνατος”

καθημερινά: χαριστικό - ανταλλακτικό παζάρι, μεταμεσονύχτιες προβολές, έντυπο υλικό

είσοδος: α) δεύτερη είσοδος λεωφόρου Χασιάς

β) είσοδος λεωφόρου Δημοκρατίας

λεωφορεία: α) Α12, Β12 (στάση: 6η Χασιάς)

β) Α10, Β10 (στάση εργατικών πολυκατοικιών)

για τα 5 χρόνια του Ρεσάλτο

και για μιαν αιωνιότητα συντροφικών σχέσεων, αγώνα, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας

με τη δύναμη της αμφισβήτησης, το πείσμα της άρνησης, την ευαισθησία της εξέγερσης...

"Δεν είναι οι ευχές μου παραμύθι πια

τς έχω αρπάξει με το χέρι απ’ τα μαλλιά."

για τις γενέθλιες εκδηλώσεις του Ρεσάλτο:  http://anarxiko-resalto.blogspot.com/2010/06/5.html

«Οι στρατιωτικοί είχαν λάβει εντολές σύμφωνα με τις οποίες επρόκειτο για μια
αστυνομική επιχείρηση και ότι έπρεπε να επιδειχθεί η περισσότερη δυνατή αυτοσυγκράτηση»
Πρόκειται για δηλώσεις του υπουργού πολέμου του Ισραήλ αναφορικά με την δολοφονική επιδρομή ενάντια στο «στόλο της ελευθερίας». Έχουμε συνηθίσει τέτοιου είδους εξοργιστικές αντιστροφές της πραγματικότητας από τους προϊσταμένους μιας εκ των φονικοτέρων στρατιωτικών μηχανών στον κόσμο.

Η προχθεσινή «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» του ισραηλινού στρατού είχε δύο σημασιοδοτήσεις.
Από τη μία σήμαινε την συνέχιση και επίταση της στρατηγικής της έντασης στην περιοχή προκειμένου να μην αλλάξει επουδενί η ισορροπία τρόμου που έχει επιβληθεί εδώ και δεκαετίες όχι μόνο πάνω στους Παλαιστινίους αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Κάθε φορά που το Ισραήλ αφουγκράζεται πιθανές διπλωματικές-πολιτικές-στρατιωτικές μετατοπίσεις των δυτικών συμμάχων του στην περιοχή, όταν νιώθει πως οι συσχετισμοί δύναμης στην περιοχή προκαλούν ρηγματώσεις στο σχέδιο «Τελικής Λύσης» που έχει επιβάλλει στους Παλαιστίνιους και αποτελεί κορωνίδα της εθνοκρατικής του συγκρότησης, τότε προκαλεί αιματηρά γεγονότα τα οποία επαναφέρουν στην «τάξη» τους συμμάχους του και αποκαθιστούν την φίλια για αυτό ισορροπία τρόμου στην περιοχή.
Η δεύτερη σημασιοδότηση είχε να κάνει με το να προσπαθήσει να θέσει ένα οριστικό τέλος σε οποιαδήποτε μορφής διεθνούς αλληλεγγύης που αναπτύσσεται εκ νέου τα τελευταία χρόνια στον αγώνα της παλαιστινιακής κοινωνίας. Να προσπαθήσει να τσακίσει οποιαδήποτε απελευθερωτική προοπτική μιας τέτοιας αλληλεγγύης. Να θέσει την ίδια τη σκέψη της αλληλεγγύης στη σφαίρα του "πρακτικά και ρεαλιστικά αδύνατου". Ένα χρόνο πριν δε δίστασε εξάλλου να δολοφονήσει έναν και να αφήσει ανάπηρο άλλον ένα διαδηλωτή σε μια κοινή δράση αλληλεγγύης ισραηλινών αναρχικών και παλαιστινίων χωρικών ενάντια στην κατασκευή του τείχους στα παλαιστινιακά εδάφη (πληροφορίες στο http://www.awalls.org/)

Χθες η πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα ήταν ζωσμένη από τους ένστολους και μη δολοφόνους της ελληνικής αστυνομίας. Και το δόγμα μηδενικής ανοχής εφαρμόστηκε στο έπακρο πάνω στους αλληλέγγυους. Βρισκόμαστε εξάλλου σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», με την κρίση να οπλίζει πρωτόγνωρη κοινωνική οργή. Γι’ αυτό λοιπόν η λυσσαλέα επίθεση από την πλευρά των δυνάμεων καταστολής: ο φόβος πρέπει να αντικαταστήσει την κοινωνική σύγκρουση.
Οι χθεσινές συγκρούσεις χιλιάδων διαδηλωτών έξω από την ισραηλινή πρεσβεία είναι μια μικρή, ελάχιστη απάντηση στην βαρβαρότητα των κυρίαρχων. Των εδώ και των εκεί. Το να περάσουμε πάνω από τους ντόπιους φρουρούς της, τις ζώνες ασφαλείας τους, τις κλούβες τους και την ίδια την πρεσβεία είναι μία ακόμη ελάχιστη χειρονομία αλληλεγγύης στις κατεχόμενες ζωές των κατοίκων της Γάζας, τις κατεχόμενες δικές μας ζωές…

Μέσα στην περίοδο καπιταλιστικής κρίσης που διανύουμε, όπου οι μεγαλοτραπεζίτες μετρούν τα κέρδη τους εις βάρος των λαών που ξεζουμίζουν, τα αφεντικά δολοφονούν στεγνά εργάτες προκειμένου να γεμίσουν κι΄άλλο τις τσέπες τους, οι κρατιστές προκειμένου να σβήσουν το χρέος τους στο σύστημα ζητούν μέχρι και τη συνδρομή των ανθρώπων που εκμεταλλεύονται, και ενώ οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις βρίσκονται στο χείλος της εξέγερσης, καθώς έχουν πέσει εντελώς οι μάσκες και τα όποια δημοκρατικά προσχήματα, καλούμαι και εγώ με τη σειρά μου να υπηρετήσω την πατρίδα. Να υπερασπιστώ το μαντρί που λέγεται Ελλάδα, στο οποίο είμαι φυλακισμένος με σκοπό τον έλεγχο και τη χειραγώγηση μου, και να διασφαλίσω έτσι τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.

Καλούμαι λοιπόννα παρουσιαστώ στις 11 Μαΐου στο ΚΕΜΧ Ναυπλίου και να υπηρετήσω τον πλέον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους που λέγεται ελληνικός στρατός. Το μηχανισμό αυτό που μαζί με την αστυνομία έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για την άμεση καταστολή κοινωνικών αγώνων και εξεγέρσεων των καταπιεσμένων. Εξεγέρσεων όπως αυτή των μεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896, των κολίγων στο Κιλελέρ το 1910, των λιμενεργατών της Καλαμάτας το 1934 και δύο χρόνια αργότερα των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης το 1936, ενώ με αίμα, επίσης από στρατιωτικά πυρά, βάφτηκε και η εξέγερση των φοιτητών του πολυτεχνείου, που εναντιώθηκαν στη χούντα το 1973. Πλούσια επίσης είναι η δράση του ελληνικού στρατού πέρα από τα ελληνικά σύνορα αλλά και η βοήθεια του στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ που έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο προασπιζόμενοι οικονομικά συμφέροντά. Τα συμφέροντα αυτά που τα ονομάζουν πατρίδα και που στο όνομα της έχουν διαπραχθεί τα χειρότερα εγκλήματα. Πατρίδα, εθνική συμφιλίωση, εθνική υπερηφάνεια, λέξεις που μου πιπιλίζουν το μυαλό από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού ακόμα. Οι εθνικές επέτειοι και οι παρελάσεις, οι σημαίες και τα εθνικιστικά ποιηματάκια που διψούν για αίμα αλλοεθνών, στοχεύουν στη δημιουργία ενός ατόμου χωρίς ταξική συνείδηση. Ενός αποπροσανατολισμένου δούλου που θα δουλεύει ακατάπαυστα χωρίς να του μένει χρόνος για τον εαυτό του και χωρίς να σκέφτεται πέρα από αυτά που του επιβάλλουν. Ένα άβουλο ον που αντί να παλεύει για την απελευθέρωση του από την ταξική κοινωνία και τα εξουσιαστικά δεσμά, έχοντας φάει πλέον το παραμύθι της εθνικής ενότητας, θα νοιώθει ένα με αυτούς που τον εκμεταλλεύονται και θα είναι πρόθυμος, αλλά και περήφανος, να σκοτωθεί για τα συμφέροντα τους. Είμαι αναρχικός και δεν δέχομαι καμιά συνδιαλλαγή με το κράτος και τους λακέδες του. Δηλώνω ολική άρνηση στράτευσης, καθώς το πρόβλημα μου δεν είναι μόνο τα στρατόπεδα, αλλά ο ίδιος ο θεσμός του στρατού. Δεν αποδέχομαι καμία εξαγορά της ποινής-θητείας μου, αλλά ούτε και την εκδικητική μετατροπής της σε ¨κοινωνική εργασία¨. -Αρνούμαι να καταταγώ στον φασιστικό μηχανισμό του στρατού, που στόχο έχει την καταρράκωση της προσωπικότητας και την κατάργηση της αυτόβουλης σκέψης. -Αρνούμαι να θάψω την ατομικότητα και την αξιοπρέπεια μου μέσα στην ομοιόμορφη, ρομποτοποιημένη μάζα των στρατοπέδων. -Αρνούμαι να υπακούσω σε οποιαδήποτε ιεραρχία, εκτελώντας τις διαταγές του οποιουδήποτε κομπλεξικού στρατόκαυλου, και χωρίς να έχω κανένα δικαίωμα αντίρρησης.­ -Αρνούμαι να υπηρετήσω οποιοδήποτε εθνικό σύμβολο καθώς όσοι βρίσκονται κάτω από αυτό είναι πέρα για πέρα εχθροί μου. -Αρνούμαι οποιαδήποτε συμμετοχή στους επεκτατικούς πολέμους των πολυεθνικών εταιρειών. Τάσσομαι απέναντι, έχοντας πλήρη συνείδηση, σε όλα αυτά που εσείς ονομάζεται πατρίδα και έθνος. Ο μόνος πόλεμος που είναι απαραίτητος και με βρίσκει σύμφωνο είναι αυτός που στόχο έχει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ο ταξικός πόλεμος που βιώνουν καθημερινά οι μισθωτοί σκλάβοι, με εκβιαστικούς όρους, στους χώρους εργασίας. Ο πόλεμος των χιλιάδων νεκρών εργατών κάθε χρόνο στις οικοδομές, στα εργοστάσια, και σε όλα τα κάτεργα τις μισθωτής δουλείας. Είναι ο πόλεμος στον οποίο έχετε σαφή θέση στο πλευρό των αφεντικών που πλουτίζουν από το αίμα και των ιδρώτα των δούλων τους. Μέχρι και την καταστροφή της ταξικής κοινωνίας ο πόλεμος αυτός θα συνεχίζεται. -Αρνούμαι να έχω οποιαδήποτε σχέση μαζί σας

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΣΑΣ

ΤΑΣΣΟΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΣΑΣ

Αλληλεγγύη σε όλους τους αρνητές στράτευσης ανά τον κόσμο

ΦΑΤΣΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ